Ontboezemingen

Een boterham met tevredenheid. Of: waarom ik droom van een saai en kalmpjes leven

Wat is je grootste droom: wat wil je bereiken in je leven?

Tot nog niet zo lang geleden zou ik op deze vraag hebben geantwoord:

  • een knappe man om van te houden,
  • een mooi huis,
  • een belangrijke baan bij een grote krant of uitgeverij
  • genoeg geld om van zorgen vrij te kunnen leven, te reizen en zoveel boeken te kunnen kopen als ik wil
  • heel veel vrienden
  • bruisende weekenden met feestjes en concerten

Oja en ik zou ook nog graag even mijn obsessieve angsten en onzekerheden willen overwinnen en me energieker voelen zodat ik ook echt van al die eerder genoemde dingen kan genieten. Kortom: ik wil gelukkig worden!

Een groots en meeslepend leven

Daar ben ik de laatste tijd toch een beetje anders over gaan denken.

Natuurlijk wil ik nog steeds graag gelukkig worden, maar wat betekent dat nu eigenlijk, voor mij? En nog belangrijker: ben ik nu niet gelukkig dan? Als ik dat rijtje oplees van hierboven van wat ik allemaal wil – een vent, een huis, een goede baan, meer geld – dan overvalt me een gevoel van moedeloosheid:  er is nog heel wat werk aan de winkel!

Groots en meeslepend leven? Ik word al moe van de gedachte

En dat is juist iets wat ik niet wil, ben ik tot het besef gekomen. Ik wil me niet langer tekort voelen schieten. Ik wil me niet langer altijd moe voelen. Me voortdurend opgejaagd voelen door, aan de ene kant, banale alsmaar groeiende to-do lijstjes en, aan de andere kant, de druk toch maar zo snel mogelijk een bucketlist met de meest spectaculaire avonturen af te werken. Je zaakjes voor elkaar hebben én elke dag leven alsof het je laatste zal zijn? Ik ben het er helemaal mee eens: de mooiste manier om te danken voor het cadeau dat leven heet, is er met volle teugen van genieten, vind ik. Maar eerlijk, soms (vaak) word ik daar ook doodmoe van.

Mag het een onsje minder?

Ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker denk: wat nu als ik eens ophoud met alsmaar streven naar beter? Met worstelen en strijden met mezelf om mijn angsten te overwinnen en gewoonten en eigenschappen te verbeteren? Zodra ik dat denk, voel ik een verlangen. Dat zou toch best fijn zijn zeg, gewoon tevreden zijn met wat je hebt. Scheelt in ieder geval een heleboel energie en frustratie!

Onavontuurlijk groots …

Laten we eerlijk zijn, ik heb het hartstikke goed. Ik heb geen relatie maar vind dat op dit moment eigenlijk wel prima zo. Ik heb een hele goede band met mijn directe familie en ook een paar geweldige vriendinnen met wie ik lief en leed kan delen. Mijn werk is dan niet bepaald inspirerend noch goedbetaald maar ik ga er wel elke dag met plezier heen dankzij mij collega’s. Mijn huurappartement is oud en krakkemikkig maar ik voel me er helemaal thuis en het is een prachtige plek, menigeen is – terecht – jaloers!

Ik heb nu geen geld voor reizen naar het buitenland, maar in mijn jeugd heb ik al veel landen met mijn ouders mogen ontdekken. Ik doe hier in Nederland genoeg dingen die ik net zo spannend (lees: zowel uitdagend leuk als eng) vind als reizen. Mijn werk is niet bijzonder inspirerend, maar juist daardoor heb ik wel de geestesenergie over voor dingen waar ik grote voldoening uithaal, zoals schrijven voor mijn blog.

Wat wil je eigenlijk nog meer?

… en meeslepend gewoon

Ook Gretchen Rubin schrijft in haar boek Het Happiness Project dat ze op zoek is naar meer geluk maar zich tegelijk beseft dat ze al heel gelukkig is. Ze bedenkt een plan om zich gelukkiger te voelen met dat wat ze al heeft (ik las het boek toen ik zelf diep in de put zat en heb er veel aan gehad!) Rubin is bij lange na niet de enige die een bestseller scoorde met schrijven over haar zoektocht naar geluk. We kennen Elizabeth Gilbert die in Eten, bidden, beminnen de boel de boel laat en van Italië via India naar Bali reist om haar gebroken hart te lijmen. Cheryl Strayed beschrijft in Wild hoe zij zonder ook maar enige wandelervaring de 1700 km lange Pacific Crest Trail loopt om zichzelf te vinden. Beide vrouwen komen gelouterd en vol inspiratie terug.

Wat het boek van Rubin voor mij zo bijzonder maakt is dat zij eenzelfde resultaat nastreeft als Gilbert en Strayed maar dan op een manier die past bij haar “onavontuurlijke ziel“. Met andere woorden: zonder dat je huis en haard bij de kringloop zet en van je spaargeld gaat leven. Klinkt geweldig hoor, die dump-alles-en-ga-ervoor verhalen, maar ze zijn voor mij niet weggelegd en dat zal voor de meeste mensen gelden. De meeste mensen hebben verantwoordelijkheden zoals een gezin en een hypotheek of, zoals ik, gewoon weg niet de spaarpot om zomaar hun baan op te zeggen en op het vliegtuig te stappen. Ik wíl dat ook helemaal niet. Wie moet er dan voor mijn katjes zorgen?! Ik zou ze veel te veel missen. En mijn familie en vrienden ook natuurlijk ;).

Een boterham met tevredenheid

Betekent dit dan dat ik mijn dromen opgeef, dat ik ‘settle’ voor minder? Ik denk van niet. Mark Manson legt het heel mooi uit in zijn boek De edele kunst van not giving a f*ck. Van jongs af aan had Manson de droom om een beroemde gitarist te worden. Hij stelde zich geregeld voor hoe hij op het podium zou staan en de sterren van de hemel speelde terwijl de fans uit hun dak gingen van adoratie. Deze droom bleef hij lange tijd houden, ook nadat hij de brui had gegeven aan zijn opleiding aan de muziekschool en gestopt was met gitaarspelen. Telkens hield hij zichzelf voor, als ik dit gedaan heb of dat achter de rug is, dán ga ik weer spelen en ga ik bij een bandje.

Het gebeurde nooit.

En na lange tijd kwam hij ook tot de ontdekking waarom niet: hij wilde het niet écht. Hij wilde de droom, het eindbeeld van de roem en de faam en het avontuur van toeren met een band en optreden voor volle zalen. Maar de weg ernaartoe, de eindeloos moeizame maar noodzakelijke weg van oefenen oefenen oefenen, optreden in kroegjes voor een halve paardenkop, rondkomen van een hongerloontje en slapen op een matras achter in een busje tussen de instrumenten… dáár had hij absoluut geen zin in. Hij besloot uiteindelijk zijn droom precies dat te laten zijn, een droom.

Streven is stress

Nu zouden velen hem daarom wellicht een loser vinden. In onze cultuur horen we overal dat we pas gelukkig zullen zijn als we onze passie vinden en onze dromen waarmaken. Bovendien zijn al onze dromen haalbaar als je maar wilskracht toont en lef hebt. Wie de neiging voelt zijn dromen op te geven moet als de wiedeweerga gaan mediteren, yoga’en en op zielenonderzoek om weer in zichzelf te gaan geloven. Je bent een super awesome badass bitch (sinds wanneer zijn dat positieve karakteristieken geworden trouwens?) en je kunt ALLES! Wat je maar WIL!

Manson zegt, de waarheid is heel eenvoudig: je dacht dat je iets wilde, maar dat was niet zo. Einde verhaal. Klinkt misschien klote (want nu sta je met lege handen toch?) maar dat is niet waar.

Je fantastische dromen hebben je hoe dan ook wat de te vertellen. Zo realiseerde Manson zich dat hij niet zozeer droomde van een rock star worden maar dat hij er toch vooral naar verlangde zich erkend en gewaardeerd te voelen. Een beroemde gitarist worden is niet de enige manier om dat te bereiken. En voor hem dus ook niet de juiste. Manson begon te werken aan zijn persoonlijke relaties (tot dan toe was hij een behoorlijke losbol) en het viel hem op dat zijn droom langzaam maar zeker naar de achtergrond verdween. Nu is het slechts een fantasie waar hij af en toe nog voor zijn plezier aan denkt.

Passie is lijden, met plezier

Ik denk dat het bij mij ook zo zit. Wil ik later Indiana Jones worden (mijn beroepskeuze toen ik 7 jaar was)? Wil ik mijn naam onder een pagina-lange reportage in NRC Handelsblad hebben staan? Of wil ik gezien en gehoord worden? Wil ik dat mensen denken (en zeggen), ‘Zo hee die heeft wat in haar mars!’, opdat ik het daarna misschien ook zelf kan gaan geloven?

Wat ik wil is dit:

Ik wil vrij zijn van de drang om groots en meeslepend te leven

Ik wil genieten en dankbaar zijn voor het goede leven dat ik al heb met de mooie lieve mensen die ik mijn familie en vrienden mag noemen. Ik wil het moment dat ik me helemaal blij voel worden van twee katjes die me opwachten bovenaan de trap, of van een kop koffie en een boek op zaterdagochtend 11.00 uur in bed, koesteren. Die momenten zijn een luxe en zou ik als even GROOTS  mogen beschouwen als 1700 km ploegen over een berg.

Het gaat er niet om wat anderen van jouw leven vinden. De bewondering van anderen is geen eerlijke maatstaf voor het ‘succes’ van jouw leven, zegt Manson. Je hebt niemand iets te bewijzen, inclusief jezelf niet. Wees realistisch. Doelen en dromen nastreven die je niet écht wilt – waarvoor je niet bereid bent te ploeteren  – alleen om de aandacht en erkenning van anderen te vergaren, gaan je niet blij maken. Ze zijn niet jouw passie.  

Het woord ‘passie’ betekent oorspronkelijk lijden, dat waarvoor je pijn en moeilijkheden wil doorstaan. Vraag jezelf daarom niet zozeer af wat je wíl in het leven, maar hoever je wil gaan om te krijgen wat je wil. Kost het pijn en moeite maar blijf je er ondanks dat, of beter nog, juist daardóór plezier aan beleven? Dan is dát je passie. Of die passie is om een beroemde gitarist te worden is of ver na bedtijd te bloggen over je hersenspinseltjes, dat maakt niet uit!

Makkelijk gezegd, maar (juist door) de moeite meer dan waard.

 

Waarvoor ben jij bereid tot het uiterste te gaan?

PS Deze blogpost werd geïnspireerd door de vragen uit de Life Improvement tag van Streetsahead.nl Het was de bedoeling om alle vragen hier te beantwoorden maar ik had over de eerste vraag al zoveel te zeggen dat ik het daar maar bij heb gelaten haha. De overige vragen én een overzicht van mooie antwoorden die andere bloggers hebben gegeven vind je dus op Linda’s blog!

[Dit artikel bevat affiliate (commerciële) links. Dat betekent dat als je op één van deze links klikt en een aankoop doet in de webshop (bol.com), ik een kleine commissie krijg. Je betaalt niets extra’s voor je product maar je steunt mij wel als blogger. Alvast bedankt!]

 

 

13 thoughts on “Een boterham met tevredenheid. Of: waarom ik droom van een saai en kalmpjes leven

  1. Vroeger zei ik dat ik carrière wilde maken. Wat dat ook mag inhouden, of wat ik als 15-jarige dacht dat het inhield… Toen ik eenmaal begon met fulltime werken, heb ik het idee heel erg snel losgelaten. Ik vind mijn werk leuk, ik heb het geluk gehad terecht te komen bij een baan die ik echt graag wilde. Maar ik wil helemaal niet meer dan 40 uur per week werken, veel verantwoordelijkheden hebben etc. Ik wil het gewoon leuk hebben en gelukkig zijn. Ook besef ik nu dat je ideeën daarover met de jaren kunnen veranderen en dat is oke.
    Shirley onlangs geplaatst…De pil doorslikken: nooit een stopweekMy Profile

    1. Dat is een goed punt inderdaad; de ideeën over wat je wil en wat je belangrijk vindt, kunnen inderdaad veranderen en maar goed ook! De moeilijkheid zit ‘m er dan in door te hebben dat je waarden zijn veranderd en oude plannen en dromen vervolgens los te kunnen laten. Mooi dat je tot het besef bent gekomen dat je geen carrièretijger bent. Ik vind dat er in deze maatschappij toch wel heel veel waarde gehecht wordt aan wat voor werk iemand doet en vooral hoe hárd iemand werkt, hoe harder hoe beter. Maar waarom eigenlijk. Ik zelf heb heel nadrukkelijk als motto: ik werk om te leven, en niet andersom. Mensen die bewust tijd vrij maken om aandacht te besteden aan ontspanning en aan hun vrienden en familie bijvoorbeeld, vind ik net zo – of misschien zelfs nog wel meer – bewonderingswaardig!

  2. Wat een geweldige visie op de droom die droom moet blijven! Die passie, dat lijden, en is dat wel de èchte droom… Het doet pijn om een blijkbaar niet realistische droom te moeten laten schieten.
    En als dat dan uiteindelijk gebeurdt, de bevrijding een beetje komt, dan gaan zien wat je eigenlijk al in huis hèbt. Daarmee tevreden zijn vind ik een hele kunst. Na het loslaten van mijn onrealistische droom (concertpianiste worden), voelt het nog een beetje zoals je vroeger een losse tand had. Steeds weer even eraan voelen of het nog pijn doet. Soms wel. Maar de tand is er, door de jaren heen, gelukkig bijna uit. Dank voor je blog, stemde even tot nadenken!

    1. Knap dat je die droom uiteindelijk hebt kunnen loslaten. Dat wil niet zeggen dat het niet pijn doet natuurlijk, lijkt me ook niet meer dan normaal, en het is goed daar af en toe nog weer eens bij stil te staan. Dromen opgeven die niet realistisch blijken is moeilijk, maar zoals je zegt, de bevrijding en de opluchting die je er daarmee wint, zijn het waard. Dan heb je eindelijk de energie om dromen waar te maken die wel haalbaar zijn. Dankjewel voor je mooie openhartige reactie!

  3. Oh, ik moet nog altijd heel veel van mezelf. Maar of ik de dingen die ik moet echt leuk ga vinden? Geen idee, maar ik vind dat het moet. En dat moeten word ik soms wel een beetje moe van. Waarom kun je, zoals jij inderdaad zegt, niet tevreden zijn met wat je hebt? In zekere zin ben ik dat ook wel en kan ik volop genieten van de dingen die ik heb (een EINDELIJK een rustige Buttons op schoot bijvoorbeeld) en kan heel erg genieten van niets doen (doe ik het allerliefst). Maar ik denk dat het deels een verlangen van buitenaf is om méér te willen.

    Wat me echt nog wel mooi lijkt is om in het buitenland te wonen. Eerlijk is eerlijk, daaraan had ik nog gedacht als ik mijn vriend niet had leren kennen. En had ik alleen ook nooit gedaan. Maar samen met hem en met Buttons lijkt het me wel wat. Gewoon omdat ik nu té nieuwsgierig ben om het niet te doen. Maar of het echt een passie is? Dat je je ouders zou missen, herken ik wel. Zou ik ook hebben. Maar gelukkig ziet mijn moeder het al helemaal voor zich om veel naar me toe te reizen. Waarvoor ik écht bereid ben om tot het uiterste te gaan? Geen idee eigenlijk. Moet ik goed over nadenken.
    Johanne onlangs geplaatst…5 hartstikke luchtige (kuch) tips aan mijn twintigjarige zelfMy Profile

    1. Nu, ik denk niet dat alles wat je doet ook echt je passie moet zijn, maar het ‘moet’ wel bij je passen als het even kan. En wat bij je past, ja dat kan nogal eens veranderen. Ik zou me nu absoluut niet kunnen voorstellen dat ik in het buitenland zou gaan wonen maar wie weet. Toen ik nog bij mijn ouders woonde, kon ik me ook niet voorstellen dat ik ooit op mezelf zou wonen, leek me vreselijk eenzaam! Ik wilde dus ook pertinent niet op kamers toen ik ging studeren. Nu woon ik al weer een tijdje alleen… en ik vind het heerlijk!

      Nog vaak genoeg laat ik me meeslepen door die verlangens van buitenaf hoor. Het zit door alles wat je hoort en ziet zo ingestampt dat je leven pas de moeite waard is, als het ook spectaculair is. Dat mijn talent voor haakpatronen lezen of de clown van de klas uithangen mij net zo waardevol maakt als de Ocsarwinnende acteurs uit Hollywood, daar moet ik nog heel veel moeite voor doen om dat ook écht te geloven. En dan is dit het enige moment waarop het handig is om zoals ik chronisch moe te zijn; ik heb er simpelweg de energie niet voor Oscars 😉

  4. Wat een ontzettend mooie, inspirerende en voor mij ook verhelderende blog! Ik ben zelf ook een tijdje geleden tot het besef gekomen dat een groots en meeslepend leven mij gewoon niet ligt en heb dat leren accepteren. Soms vragen anderen zich af waarom ik niet geweldige wereldreizen maak, in de kroeg het feestbeest uithang en elk weekend met een andere jongen thuiskom. Het ligt mij gewoon niet en die dingen heb ik ook naast me neergelegd. Doe mij maar gewoon, dan doe ik al gek genoeg 🙂 Het heeft me heel veel rust gegeven om dat te leren beseffen. Alleen in mijn carrière ben ik wel iemand die graag avonturen aangaat en naar méér streeft. In werk zoek ik, denk ik, wel de spanning die ik in mijn dagelijks leven niet geweldig veel heb 😉 Het voelt in ieder geval prima zo en dat is het belangrijkste.
    Romy onlangs geplaatst…Vloggen?! Dit is waarom ik daar maar niet aan beginMy Profile

  5. Wat een mooie blog met veel interessante boekentips en helemaal waar. Als je nu gelukkig wilt zijn, kun je je beter richten op het nu, op praktische zaken. Ik ben nu elke avond een dankbaarheidslijstje aan het maken en het blijkt dat ik al behoorlijk groots en meeslepend leef! Op microniveau dan 😉

    1. Groots en meeslepend op microniveau, wat een heerlijke benadering! Die ga ik onthouden. Ik heb ook wel eens geprobeerd om een dankbaarheidsdagboekje bij te houden maar dat was neit echt een succes. Wellicht, als ik zo even terug denk, omdat ik toen vooral ‘in het groot’ dacht! Misschien een goed moment om het nu weer eens te proberen. Dankjewel voor je complimenten!

  6. Ik houd van jouw gedachten, prachtig, echt! Vooral “Ik wil vrij zijn van de drang om groots en meeslepend te leven”. Ik denk als je die drang niet meer voelt en gewoon geniet van de kleine dingen, dat je dan wel ongeveer de essentie van geluk te pakken hebt 🙂
    Super mooie blog heb je! ❁ ❀ ❃
    Liefs Florentine

    1. Wow, wat een mooie complimenten, goed om te horen! Gedachten zijn natuurlijk de eerste stap, maar die drang niet meer voelen, zover ben ik nog niet hoor. Ik denk wel, zoals je ook zegt, dat het de richting is, die ik op ‘moet’ naar meer geluk. Die wetenschap en dat te proberen voelt al als een bevrijding namelijk. Dankjewel voor je lieve reactie!

  7. Ik ben echt een beetje een twijfelgeval hierin. Ik heb best wel wat structuur en ‘normaliteit’ nodig in mijn dagelijks leven, maar af en toe moet ik ook echt halsoverkop een reis kunnen boeken, last minute beslissen dat ik nog naar een festival wil en ik wil ook echt wel langere tijd gaan reizen en alles uit het leven halen wat er volgens mij inzit. Gewoon ook niet heel de tijd, want dan word ik knettergek van mezelf 😉
    Sam – singlereadytomingleblog onlangs geplaatst…Sam in 2017My Profile

    1. Gaaf dat je dat kan! Last minute en halsoverkop zulke dingen ondernemen zou ik nooit kunnen, maar ja zonder dergelijke uitspattingen af en toe kan het behoorlijk saai worden, dat geef ik eerlijk toe. Ook ga graag naar een concert of een festival af en toe, maar dat weet ik dan wel ver van tevoren en leef ik naartoe. Maar over het algemeen heb ik toch vooral behoefte aan gewoon kalmte en dan vooral zonder de onbewuste druk die je van buiten af kunt ervaren dat er iets mis met je is als je niet de hele tijd wil feesten en fuifen. Kiezen voor de levensstijl die bij je past lijkt me toch stukken bewonderingswaardiger dan je zelf dwingen avontuurlijk te leven terwijl je dat eigenlijk niet wilt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.